Bir İnsan Terör Örgütüne Nasıl Katılır?

“Hiç kimse doğduğu gün bir terör örgütü mensubu değildir. İnsan, önce zihnini teslim eder; sonra vicdanını, en sonunda da iradesini…”

15 Temmuz darbe girişiminin üzerinden yıllar geçti. Her yıl bu tarihte aynı görüntüler tekrar gündeme geliyor; tanklar, bombalanan Meclis, şehitler ve gaziler… Yıllar sonra hala firari teröristlerin yakalanması, geçmişte yaşananların adli boyutunu değil, daha derin bir soruyu gündeme getiriyor: Bir insan nasıl olur da kendi milletine silah doğrultacak bir yapının parçası haline gelir?

Bu soru yalnızca FETÖ için değil, PKK, DEAŞ ve DHKP-C gibi diğer radikal örgütler için de geçerlidir. Çünkü her ne kadar yöntemler değişse de insan psikolojisi çoğu zaman benzerlikler taşır.

Terör örgütleri, insanları önce kimlikleriyle tanıştırır, ardından onlara aidiyet hissi aşılar. İnsanlar, kendilerini önemli hissetmek ve bir yere ait olmak isterler. Terör örgütleri bu boşlukları hedef alarak, bireylere özgürlük, kahramanlık, adalet veya dini bir amaç gibi vaatlerde bulunurlar. İlk olarak bu sloganları benimseyen birey, zamanla gruba ve en sonunda liderine bağlılık geliştirir. İşte bu noktada tehlike başlar.

Psikoloji alanında bu duruma “aşamalı ikna” denir. İlk aşamada kimseye “gel insan öldürelim” denmez. Önce güven inşa edilir, ardından yalnızlaştırılır ve alternatif düşünceler kötülenir. Lider kutsal bir figür haline getirilir ve sorgulama ortadan kalkar. Bu süreç sonunda birey, kendi düşüncelerini kaybeder ve sadece gruptakilerin düşüncelerine tabi olur.

FETÖ, diğer örgütlerden farklı olarak, silah kullanmak yerine eğitimle insanları kendine çekmiştir. Dershaneler, öğrenci evleri ve yurtlar gibi yapılar aracılığıyla aileler, çocuklarının iyi bir eğitim almasını ve dinlerini öğrenmesini istemekteydi. Ancak zamanla din, bir araç haline getirilmiş ve itaat, iman gibi kavramlarla sunulmuştur. Bu durum, bireylerin farkında olmadan dini bir bağlılıkla örgüte bağlanmalarına yol açmıştır.

PKK ise yalnızca silah kullanmamakta, aynı zamanda kimlik siyaseti, aidiyet ve mağduriyet söylemleriyle gençleri kendine çekmektedir. Gençlerin öfke duyguları istismar edilerek, düşmanlar gösterilir ve şiddet meşrulaştırılır. DEAŞ ise dini bilgiyi değil, seçilmiş sloganları öne çıkararak gençleri etkilemiştir.

Tüm terör örgütlerinin ortak özellikleri arasında liderin sorgulanmaz olması, dış dünyanın düşman olarak gösterilmesi ve grubun her zaman haklı olduğuna dair inanç yer alır. Bu durum, bireylerin kimliklerini kaybetmesine ve örgütün bir parçası haline gelmesine neden olur.

Terörle mücadele sadece güvenlik güçlerinin değil, ailelerin, öğretmenlerin ve toplumun tüm kesimlerinin sorumluluğundadır. Eğer çocuklara sorgulama, araştırma ve eleştirel düşünme becerileri kazandırılabilirse, terör örgütleri onları kolayca kandıramaz. Unutulmamalıdır ki terör örgütleri farklı isimler altında varlık gösterse de hepsinin amacı insanın aklını teslim almaktır. Aklını kaybeden birey, zamanla vicdanını da kaybeder ve kendi milletine, komşusuna hatta ailesine silah doğrultabilecek duruma gelebilir.

Bu nedenle terörle mücadele, yalnızca sınırda değil; evde, okulda, camide ve fikir dünyasında da verilmesi gereken uzun soluklu bir mücadeledir.